Oosters-katholieke kerken - Eastern Catholic Churches

Van Wikipedia, De Gratis Encyclopedie

Pin
Send
Share
Send

Oosters-katholieke kerken
ClassificatieKatholiek
OriëntatieOosters christendom
SchriftBijbel (Septuagint, Peshitta)
TheologieKatholieke theologie en
Oosterse theologie
StaatsbestelBisschoppelijk
StructuurGemeenschap
Opperste pauspaus Franciscus
TaalKoine Grieks, Syrisch, Hebreeuws, Aramees, Geʽez, Koptisch, en Klassiek Armeens
LiturgieAlexandrijnse ritus, Armeense ritus, Byzantijnse ritus, Oost-Syrische ritus, en de West-Syrische ritus
Gescheiden vanDiverse autocefaal kerken van de Oosters Orthodox, Oriëntaals orthodox, en Kerk van het Oosten door de eeuwen heen
Leden18 miljoen[1]

De Oosters-katholieke kerken of Oosterse katholieke kerken, ook wel de Oosterse katholieke kerken, Oosterse rituskatholicisme, of gewoon de Oosterse kerken en in sommige historische gevallen aangeduid als Verenigt, zijn drieëntwintig oosterse christenen sui iuris (autonoom) bepaalde kerken van de katholieke kerk, in volledige communie met de paus in Rome. Hoewel ze verschillen van de Rooms-katholieke kerk, ze zijn er allemaal in volledige gemeenschap mee en met elkaar.

In het bijzonder erkennen de oosterse kerken de centrale rol van de bisschop van Rome binnen de College van bisschoppen en zijn onfeilbaarheid bij het spreken ex cathedra. De meerderheid van de oosters-katholieke kerken zijn groepen die op verschillende momenten in het verleden tot de Oosters-orthodoxe Kerk, de Oosters-orthodoxe kerken, en het historische Kerk van het Oosten, maar zijn nu in gemeenschap met de bisschop van Rome vanwege verzachtende politieke en culturele omstandigheden die de betrekkingen van de kerken beïnvloeden. Als zodanig de vijf liturgische tradities van de drieëntwintig Oosterse Katholieke Kerken, waaronder de Alexandrijnse ritus, de Armeense ritus, de Byzantijnse ritus, de Oost-Syrische ritus, en de West-Syrische ritus, worden gedeeld met anderen Oosterse christen kerken.[2] Bijgevolg bestaat de katholieke kerk uit zes liturgische riten, waaronder de bovengenoemde vijf liturgische tradities van de oosters-katholieke kerken, samen met de Latijnse liturgische riten van de Latijnse Kerk.[3]

Geleid door patriarchen, metropolieten, en grote aartsbisschoppen, worden de Oosterse Katholieke Kerken bestuurd in overeenstemming met de Code van canons van de oosterse kerken, hoewel elke kerk daarbovenop ook zijn eigen canons en wetten heeft en het behoud van de eigen tradities expliciet wordt aangemoedigd. Het totale lidmaatschap van de verschillende kerken bedraagt ​​volgens de Annuario Pontificio (de jaarlijkse directory van de katholieke kerk), die daarmee ongeveer 1,5 procent van de katholieke kerk uitmaakt, terwijl de rest van haar meer dan 1,3 miljard leden tot de Latijnse kerk behoren.

De Maronitische kerk wordt algemeen beschouwd als de enige van de oosters-katholieke kerken die altijd in volledige gemeenschap met de Heilige Stoel zijn gebleven, terwijl de meeste andere kerken zich vanaf de 16e eeuw verenigden. echter, de Melkitische Grieks-katholieke Kerk, de Syro Malabar-kerk en de Italo-Albanese katholieke kerk claim ook eeuwige gemeenschap. De zes grootste kerken op basis van lidmaatschap[twijfelachtig ] zijn:

Deze zes kerken zijn goed voor ongeveer 85% van het ledenaantal van de oosters-katholieke kerken.[twijfelachtig ]

Volledige gemeenschap is een wederzijds sacramenteel delen tussen de Oosters Katholieke Kerken en de Latijnse Kerk, met inbegrip van de eucharistische intercommunie. Hoewel sommige theologische kwesties de oosters-katholieke kerken onderscheiden van andere oosters-christelijke, laten ze wel toe dat leden van de laatstgenoemden tot de Eucharistie en de andere sacramenten, zoals beheerst door Oosters canoniek recht.[een] Met name veel van de oosterse katholieke kerken hebben een andere benadering administratief celibaat dan de Latijnse Kerk doet en de wijding van getrouwd mannen naar de priesterschap (hoewel niet naar de episcopaat).

Oosters-katholieke kerken vinden hun oorsprong in de Midden-Oosten, Noord Afrika, Oost Afrika, Oost-Europa en Zuid-India. Sinds de 19e eeuw verspreiden heeft zich verspreid naar West-Europa, de Amerika en Oceanië gedeeltelijk vanwege vervolging, waar eparchies zijn opgericht om aanhangers te dienen naast die van de Latijnse Kerk bisdommen. Latijnse katholieken in het Midden-Oosten, aan de andere kant, worden traditioneel verzorgd door de Latijns patriarchaat van Jeruzalem.

Terminologie

Hoewel Oost-katholieken er zijn volledige communie met de paus en leden van de wereldwijde katholieke kerk,[b][c] ze zijn geen lid van de Latijnse Kerk, die de Latijnse liturgische riten, waaronder de Romeinse ritus is het meest wijdverbreid.[d] De oosters-katholieke kerken zijn in plaats daarvan verschillend bepaalde kerken sui iuris, hoewel ze een volledige en gelijkwaardige wederzijdse sacramentele uitwisseling met leden van de Latijnse Kerk onderhouden.

Rite of kerk

Er zijn verschillende betekenissen van het woord rite. Afgezien van de verwijzing naar het liturgisch patrimonium van a bepaalde kerk, is en wordt het woord soms, ook al is het zelden, officieel gebruikt voor de specifieke kerk zelf. Dus de term Latijnse ritus kan verwijzen naar de Latijnse Kerk of naar een of meer van de Westerse liturgische riten, waaronder de meerderheid Romeinse ritus maar ook de Ambrosiaanse ritus, de Mozarabische ritus, en anderen.

In de 1990 Code van canons van de oosterse kerken (CCEO),[8][9] de voorwaarden autonome kerk en rite zijn aldus gedefinieerd:

Een groep christelijke gelovigen die in overeenstemming met de wet door een hiërarchie met elkaar verbonden zijn en door de hoogste autoriteit van de Kerk uitdrukkelijk of stilzwijgend erkend als autonoom, wordt in deze Code een autonome Kerk genoemd (canon 27).[10]

  1. Een ritus is het liturgische, theologische, spirituele en disciplinaire erfgoed, de cultuur en de historische omstandigheden van een afzonderlijk volk, waardoor zijn eigen manier van leven het geloof tot uiting komt in elk autonoom [sui iuris] Kerk.
  2. De riten behandeld in CCEO, tenzij anders vermeld, zijn die die voortkomen uit de tradities van Alexandrië, Antiocheens, Armeens, Chaldeeuws en Constantinopel '' (canon 28)[11] (niet alleen een liturgisch erfgoed, maar ook een theologisch, spiritueel en disciplinair erfgoed dat kenmerkend is voor de cultuur van mensen en de omstandigheden van hun geschiedenis).

Als we het hebben over oosters-katholieke kerken, dan is dat van de Latijnse kerk 1983 Wetboek van Canoniek Recht (1983 CIC) gebruikt de termen "rituele kerk" of "rituele kerk" sui iuris"(canons 111 en 112), en spreekt ook van" een onderwerp van een oosterse ritus "(canon 1015 §2)," Ordinarissen van een andere ritus "(canon 450 §1)," de gelovigen van een specifieke ritus "(canon 476), enz. Het Tweede Vaticaans Concilie sprak over oosterse katholieke kerken als "bijzondere kerken of riten".[12](n. 2)

In 1999 heeft de Conferentie van katholieke bisschoppen van de Verenigde Staten verklaarde: "We zijn gewend om over de Latijnse (Romeinse of westerse) ritus of de oosterse riten te spreken om deze verschillende kerken aan te duiden. Wetboek van Canoniek Recht en de Code van canons van de oosterse kerken maakt duidelijk dat we niet over riten moeten spreken, maar over kerken. Canon 112 van het Wetboek van Canoniek Recht gebruikt de uitdrukking 'autonome rituele kerken' om de verschillende kerken aan te duiden. '[13] En een schrijver in een tijdschrift uit januari 2006 verklaarde: "De oosterse kerken worden nog steeds ten onrechte 'oosterse rituskerken' genoemd, een verwijzing naar hun verschillende liturgische geschiedenissen. Ze worden terecht oosterse kerken of oosters-katholieke kerken genoemd."[14] De term "ritus" wordt echter nog steeds gebruikt. De 1983 CIC verbiedt een Latijnse bisschop om, zonder toestemming van de Heilige Stoel, een onderwerp te wijden van hem die 'van een Oosterse rite"(niet" die een Eastern rite", waarvan de faculteit soms wordt toegekend aan Latijnse geestelijken).[15]

Uniate

De voorwaarde Uniat of Uniate (door sommigen gezien als een pejoratieve term), is toegepast op oosters-katholieke kerken en individuele leden die voorheen deel uitmaakten van oosters of oosters-orthodoxe kerken of van de Assyrische Kerk van het Oosten. De term wordt soms als denigrerend beschouwd,[16][17] hoewel het voorafgaand aan de Tweede Vaticaans Concilie.[e] Officiële katholieke documenten gebruiken de term niet langer vanwege de waargenomen negatieve ondertoon.

Geschiedenis

Achtergrond

De gemeenschap tussen christelijke kerken is verbroken vanwege geloofszaken, waarbij beide partijen de andere beschuldigden ketterij of vertrek van het ware geloof (orthodoxie). De communie is ook verbroken vanwege onenigheid over gezagskwesties of de legitimiteit van de verkiezing van een bepaalde bisschop. In deze laatste gevallen beschuldigden beide partijen de andere van schisma, maar niet van ketterij.

De volgende oecumenische concilies zijn grote schendingen van de gemeenschap:

Concilie van Efeze (AD 431)

In 431 namen de kerken die de leer van de Concilie van Efeze (die de opvattingen van Nestorius) geclassificeerd als ketters degenen die de verklaringen van het concilie verwierpen. De Kerk van het Oosten, die voornamelijk onder de Sassanidische rijk, heeft nooit de mening van de raad aanvaard. Later beleefde het een periode van grote expansie in Azië voordat het instortte na de Mongoolse invasie in het Midden-Oosten in de 14e eeuw.

Monumenten van hun aanwezigheid bestaan ​​nog steeds in China. Nu zijn ze relatief klein in aantal en zijn ze verdeeld in drie kerken: de Chaldeeuwse katholieke kerk - een oosters-katholieke kerk in volledige gemeenschap met Rome - en twee Assyrische kerken die geen gemeenschap hebben met Rome of met elkaar. De Chaldeeuwse Katholieke Kerk is de grootste van de drie. De groepen Assyriërs die zich niet met Rome herenigden, bleven bestaan ​​en staan ​​bekend als de Assyrische Kerk van het Oosten, dat in 1968 een intern schisma kende, wat leidde tot de oprichting van de Oude Kerk van het Oosten.

Concilie van Chalcedon (451 n.Chr.)

In 451 namen degenen die de Concilie van Chalcedon op dezelfde manier geclassificeerd degenen die het verwierpen als Monofysiet ketters. De kerken die weigerden het concilie te aanvaarden, waren in plaats daarvan van mening dat zij het waren die orthodox waren; ze verwerpen de beschrijving Monofysiet (betekenis enige natuur) liever Miaphysite (betekenis een natuur). Het verschil in termen lijkt misschien subtiel, maar het is theologisch erg belangrijk. "Monofysiet" impliceert een enkele goddelijke natuur alleen zonder echte menselijke natuur - volgens een ketterse overtuiging Chalcedonisch christendom- terwijl ‘Miaphysite’ kan worden opgevat als één natuur als God, bestaande in de persoon van Jezus die zowel menselijk als goddelijk is - een idee dat gemakkelijker te verzoenen is met de Chalcedonische leer. Ze worden in het Engels vaak genoemd Oosterse orthodoxe kerken, om ze te onderscheiden van de Oosters-orthodoxe kerken.

Dit onderscheid, waardoor de woorden oosters en oostelijk die op zichzelf precies dezelfde betekenis hebben, maar als labels worden gebruikt om twee verschillende realiteiten te beschrijven, onmogelijk te vertalen zijn in de meeste andere talen en zelfs in het Engels niet universeel worden geaccepteerd. Deze kerken worden ook wel aangeduid als pre-Chalcedonisch of nu meer zelden als niet-Chalcedoon of anti-Chalcedonisch. In andere talen dan het Engels worden andere middelen gebruikt om de twee families van kerken te onderscheiden. Sommigen behouden de term "orthodox" voor degenen die hier "oosters-orthodoxe" kerken worden genoemd, maar leden van wat wordt genoemd "Oriëntaals orthodox"Kerken beschouwen dit als illegaal.

Oost-westschisma (1054)

De Oost-West Schisma ontstond in de context van culturele verschillen tussen het Griekssprekende Oosten en het Latijn sprekende Westen, en van rivaliteit tussen de kerken in Rome - die niet alleen een primaat van eer maar ook van autoriteit claimden - en in constant in Opel, die pariteit claimde met Rome.[20] De rivaliteit en het gebrek aan begrip leidden tot controverses, waarvan sommige al in de handelingen van de Quinisext Raad van 692. Op de Raad van Florence (1431-1445), werden deze controverses over westerse theologische uitwerkingen en gebruiken geïdentificeerd als voornamelijk de toevoeging van "Filioque" in de Geloofsbelijdenis van Nicea, het gebruik van ongezuurde broden voor de Eucharistie, vagevuur, en het gezag van de paus.[f]

Het schisma wordt conventioneel gedateerd op 1054, toen de Patriarch van Constantinopel, Michael I Cerularius, en de Pauselijke legaat, Humbert van Silva Candida, uitgegeven wederzijds excommunicaties. (In 1965 werden deze excommunicaties herroepen door zowel Rome als Constantinopel.) Ondanks die gebeurtenis bleven beide kerken jarenlang vriendschappelijke betrekkingen onderhouden en leken ze zich niet bewust te zijn van enige formele of definitieve breuk.[22]

De vervreemding bleef echter groeien. In 1190, oosters-orthodoxe theoloog Theodore Balsamon, wie was patriarch van Antiochië, schreef dat "nee Latijns moet ter communie gaan tenzij hij eerst verklaart dat hij zich zal onthouden van de doctrines en gebruiken die hem van ons scheiden ”.[23]

Later in 1204, Constantinopel werd geplunderd door de katholieke legers van de Vierde kruistocht, terwijl twee decennia eerder de Slachting van de Latijnen (d.w.z. katholieken) hadden zich in 1182 in Constantinopel voorgedaan. Dus tegen de 12e tot 13e eeuw waren de twee partijen openlijk vijandig geworden, waarbij elk van mening was dat de andere niet langer behoorde tot de kerk die orthodox en katholiek was. Na verloop van tijd werd het gebruikelijk om naar de oostelijke kant te verwijzen als de orthodoxe kerk en het Westen als de Katholieke Kerk, zonder dat een van beide partijen daarmee afstand doet van haar bewering de werkelijk orthodoxe of de werkelijk katholieke Kerk te zijn.

Pogingen om de gemeenschap te herstellen

Binnen elke kerk die niet meer in gemeenschap was met de Kerk van Rome, ontstond er een groep die het belangrijk vond om die gemeenschap te herstellen. In 1438, de Raad van Florence bijeengeroepen, met een sterke dialoog gericht op het begrijpen van de theologische verschillen tussen het oosten en het westen, in de hoop de katholieke en orthodoxe kerken te herenigen.[24] Verschillende oosterse kerken sloten zich aan bij Rome en vormden oosterse katholieke kerken. De zetel van Rome aanvaardde ze zonder te eisen dat ze de gebruiken van de Latijnse Kerk overnemen, zodat ze allemaal hun eigen 'liturgisch, theologisch, spiritueel en disciplinair erfgoed hebben, gedifferentieerd door de cultuur en historische omstandigheden van de mensen, dat tot uiting komt in elk sui iuris Kerk eigen manier om het geloof te leven ".[25]

In 1993 heeft de Gezamenlijke internationale commissie voor theologische dialoog tussen de katholieke kerk en de orthodoxe kerk heeft het document ingediend Uniatisme, methode van vereniging van het verleden en het heden zoeken naar volledige gemeenschap, ook wel bekend als de Balamand-verklaring, "aan de autoriteiten van de katholieke en orthodoxe kerken voor goedkeuring en toepassing",[26]waarin werd verklaard dat initiatieven die 'leidden tot de vereniging van bepaalde gemeenschappen met de Stoel van Rome en als gevolg daarvan de verbreking van de gemeenschap met hun moederkerken van het Oosten met zich meebrachten ... niet zonder tussenkomst van buitenstaanders plaatsvonden. kerkelijke belangen ".[26](n. 8)

Evenzo erkende de commissie dat "bepaalde burgerlijke autoriteiten [die] pogingen deden" om oosterse katholieken te dwingen terug te keren naar de orthodoxe kerk "onaanvaardbare middelen" gebruikten.[26](n. 11) De zendingsvisie en proselitisme dat vergezelde de Unia[26](n. 10) werd als onverenigbaar beschouwd met de herontdekking door de katholieke en orthodoxe kerken van elkaar als zusterkerken.[26](n. 12) Zo concludeerde de commissie dat het "missionair apostolaat, ... dat 'uniatisme' wordt genoemd, niet langer kan worden aanvaard als een te volgen methode of als een model van de eenheid die onze kerken zoeken."[26](n. 12)

Tegelijkertijd verklaarde de commissie:

  • dat de oosterse katholieke kerken, die deel uitmaken van de katholieke gemeenschap, het recht hebben om te bestaan ​​en te handelen in antwoord op de geestelijke behoeften van hun gelovigen;[26](n. 3)
  • dat Oosterse Katholieke Kerken, die de volledige gemeenschap met de Stoel van Rome wilden herstellen en daaraan trouw zijn gebleven, de rechten en plichten hebben die met deze gemeenschap verbonden zijn.[26](n. 16)

Opkomst van oosterse katholieke kerken

Klooster van Qozhaya in Kadisha-vallei, Libanon, het historische bolwerk van de Maronitische kerk

De meeste oosters-katholieke kerken ontstonden als een groep binnen een oud kerk in strijd met de zetel van Rome keerde terug naar volledige gemeenschap met die zetel. De volgende kerken zijn gedurende een groot deel van hun geschiedenis in gemeenschap geweest met de bisschop van Rome:

De canoniek recht gedeeld door alle oosters-katholieke kerken, CCEO, werd in 1990 gecodificeerd. De dicasterie die samenwerkt met de oosters-katholieke kerken is de congregatie voor de oosterse kerken, die volgens de wet alle oosters-katholieke patriarchen en grote aartsbisschoppen als leden omvat.

Orientalium dignitas

Paus Leo XIII heeft het apostolische constitutie Orientalium dignitas. Fotogram van de film uit 1896 Sua Santitá papa Leone XIII, de eerste keer dat een paus op film verscheen.

Op 30 november 1894 Paus Leo XIII heeft het apostolische constitutie Orientalium dignitas waarin hij verklaarde:

De kerken van het Oosten zijn de glorie en eerbied waard die ze in het hele christendom koesteren op grond van die buitengewoon oude, bijzondere gedenktekens die ze ons hebben nagelaten. Want het was in dat deel van de wereld dat de eerste acties voor de verlossing van het menselijk ras begonnen, in overeenstemming met het allerbeste plan van God. Ze gaven snel hun opbrengst: daar bloeide in eerste instantie de heerlijkheid van het prediken van het ware geloof aan de natiën, van het martelaarschap en van heiligheid. Ze gaven ons de eerste geneugten van de vruchten van de zaligheid. Van hen is een wonderbaarlijk grootse en krachtige vloed van voordelen voor de andere volkeren van de wereld gekomen, hoe ver ook. Toen de gezegende Petrus, de Prins der Apostelen, van plan was om de veelvuldige slechtheid van dwaling en ondeugd neer te halen, in overeenstemming met de wil van de hemel, bracht hij het licht van goddelijke waarheid, het evangelie van vrede, vrijheid in Christus naar de metropool van de heidenen.[27]

Adrian Fortescue schreef dat Leo XIII 'begint met opnieuw uit te leggen dat de oude oosterse riten een getuigenis zijn van de apostoliciteit van de katholieke kerk, dat hun diversiteit, in overeenstemming met de eenheid van het geloof, zelf een getuige is van de eenheid van de kerk, dat ze eraan toevoegen tot haar waardigheid en eer. Hij zegt dat de katholieke kerk niet slechts één ritus bezit, maar dat ze alle oude riten van het christendom omarmt; haar eenheid bestaat niet in een mechanische uniformiteit van al haar onderdelen, maar integendeel, in hun verscheidenheid, volgens één principe en erdoor tot leven gebracht. "[28]

Leo XIII verklaarde nog steeds van kracht Paus Benedictus XIV's encycliek Demandatam, gericht aan de patriarch en de bisschoppen van de Melkitische Katholieke Kerk, waarin Benedictus XIV de geestelijken van de Latijnse ritus verbood Melkitische katholieken ertoe te brengen over te stappen op de Latijnse ritus, en hij dit verbod uitbreidde tot alle Oost-katholieken, door te verklaren: zijn advies of hulp elke oosterse ritus die getrouw is om over te gaan op de Latijnse ritus, zal worden afgezet en uitgesloten van zijn benefice naast de ipso facto suspensie een divinis en andere straffen die hij zal ondergaan zoals opgelegd in de voornoemde grondwet Demandatam."[27]

Tweede Vaticaans Concilie

Paus Paulus VI voorzitten van de inleidende ingang van de Tweede Vaticaans Concilie, geflankeerd door Camerlengo Benedetto Aloisi Masella en twee Pauselijke heren

Er was verwarring bij de Westerse geestelijkheid over de legitieme aanwezigheid van Oosterse Katholieke Kerken in landen die als behorend tot het Westen werden beschouwd, ondanks de krachtige en herhaalde pauselijke bevestiging van het universele karakter van deze Kerken. De Tweede Vaticaans Concilie bracht de hervormingsimpuls zichtbaar tot bloei. Verschillende documenten, van zowel tijdens als na het Tweede Vaticaans Concilie, hebben geleid tot aanzienlijke hervormingen en ontwikkeling binnen de oosterse katholieke kerken.[citaat nodig]

Orientalium Ecclesiarum

Bisschoppen, waaronder oosters-katholieke, zoals gezien in hun kenmerkende gewaden, assisteerden bij het Tweede Vaticaans Concilie

Het Tweede Vaticaans Concilie leidde in Orientalium Ecclesiarum, dat de tradities van de oosterse katholieke kerken gehandhaafd zouden moeten worden. Het verklaarde dat 'het de geest van de katholieke kerk is dat elke individuele kerk of ritus haar tradities geheel en al moet behouden en evenzo dat ze haar manier van leven moet aanpassen aan de verschillende behoeften van tijd en plaats' (nr. 2), en dat ze allemaal 'hun legitieme liturgische ritus en hun gevestigde manier van leven moeten behouden, en ... deze mogen alleen worden gewijzigd om voor zichzelf een organische verbetering te verkrijgen' (nr. 6; zie nr. 22).[12]

Het bevestigde en keurde de oude discipline van de sacramenten die in de oosterse kerken bestonden, en de rituele praktijken die verband hielden met de viering en bediening ervan, goed, en verklaarde het vurige verlangen dat dit hersteld zou worden, als de omstandigheden dit rechtvaardigen (nr. 12). Het paste dit in het bijzonder toe op de toediening van het sacrament van Bevestiging door priesters (nr. 13). Het drukte de wens uit dat, waar de permanente diaconaat (wijding tot diakenen van mannen die later niet bedoeld waren om priester te worden) in onbruik was geraakt, zou het hersteld moeten worden (nr. 17).

Paragrafen 7–11 zijn gewijd aan de bevoegdheden van de patriarchen en grote aartsbisschoppen van de oosterse kerken, wier rechten en privileges, zo staat, hersteld zouden moeten worden in overeenstemming met de oude traditie van elk van de kerken en de decreten van de oecumenische concilies, enigszins aangepast aan moderne omstandigheden. Waar dat nodig is, moeten nieuwe patriarchaten worden opgericht, hetzij door een oecumenisch concilie, hetzij door de bisschop van Rome.

Lumen gentium

De dogmatische constitutie van het Tweede Vaticaans Concilie over de Kerk, Lumen gentium, handelt over oosterse katholieke kerken in paragraaf 23, waarin staat:

Door goddelijke voorzienigheid het is tot stand gekomen dat verschillende kerken, op verschillende plaatsen gesticht door de apostelen en hun opvolgers, in de loop van de tijd zijn samengevoegd tot verschillende groepen, organisch verenigd, die, met behoud van de eenheid van het geloof en de unieke goddelijke constitutie van de universele Kerk, genieten van hun eigen discipline, hun eigen liturgische gebruik en hun eigen theologische en spirituele erfgoed. Sommige van deze kerken, met name de oude patriarchale kerken, hebben als moederstam van het geloof, om zo te zeggen, anderen verwekt als dochterkerken, waarmee ze tot in onze tijd verbonden zijn door een nauwe band van naastenliefde in hun sacramentele leven. en in hun wederzijds respect voor hun rechten en plichten. Deze verscheidenheid aan plaatselijke kerken met één gemeenschappelijk streven is een prachtig bewijs van de katholiciteit van de onverdeelde Kerk. Evenzo zijn de bisschoppelijke lichamen van vandaag in staat om een ​​veelvoudige en vruchtbare hulp te verlenen, zodat dit collegiale gevoel in de praktijk kan worden toegepast.[29]

Unitatis herintegratio

Het decreet van 1964 Unitatis herintegratio behandelt oosters-katholieke kerken in de paragrafen 14–17.[30]

Code van canons van de oosterse kerken

Het Eerste Vaticaans Concilie besprak de noodzaak van een gemeenschappelijke code voor de oosterse kerken, maar er werd geen concrete actie ondernomen. Pas na de voordelen van de Latijnse Kerk 1917 Wetboek van Canoniek Recht werd gewaardeerd als een serieuze poging om de canonieke wetten van de oosterse katholieke kerken te codificeren.[31](p27) Dit kwam tot stand met de afkondiging van de 1990 Code van canons van de oosterse kerken, die in 1991 van kracht werd. Het is een kaderdocument dat canons bevat die een gevolg zijn van de gemeenschappelijk patrimonium van de kerken van het Oosten: elk individu sui iuris De kerk heeft ook zijn eigen canons, zijn eigen specifieke wet, bovenop deze code.

Liturgische voorschriften

Binnen een Syrisch-katholieke kerk inbouwen Damascus, hoofdstad van Syrië

De 1996 Instructie voor het toepassen van de liturgische voorschriften van de code van canons van de oosterse kerken bracht op één plek de ontwikkelingen samen die plaatsvonden in eerdere teksten,[32] en is 'een verklarende uitbreiding gebaseerd op de canons, met constante nadruk op het behoud van oosterse liturgische tradities en een terugkeer naar die gebruiken waar mogelijk - zeker in plaats van de gebruiken van de Latijnse Kerk, hoeveel enkele principes en normen van de conciliaire grondwet op de Romeinse ritus, 'in de aard van de dingen, andere beïnvloeden riten ook."[31](p998) De Instructie staten:

De liturgische wetten die gelden voor alle oosterse kerken zijn belangrijk omdat ze de algemene oriëntatie bieden. Omdat ze echter over verschillende teksten worden verspreid, lopen ze het risico genegeerd, slecht gecoördineerd en slecht geïnterpreteerd te blijven. Het leek daarom opportuun om ze in een systematisch geheel samen te brengen en ze aan te vullen met verdere verduidelijking: aldus werd de bedoeling van de Instructie gepresenteerd aan de oosterse kerken die in volledige gemeenschap zijn met de Apostolische Zie, is om hen te helpen hun eigen identiteit volledig te realiseren. De gezaghebbende algemene richtlijn van deze Instructie, geformuleerd om te worden toegepast in oosterse vieringen en liturgisch leven, verwoordt zichzelf in stellingen van juridisch-pastorale aard en neemt voortdurend initiatief vanuit een theologisch perspectief.[32](n. 5)

Eerdere interventies van de Heilige Stoel, zei de Instructie, waren in sommige opzichten gebrekkig en moesten worden herzien, maar dienden vaak ook als een bescherming tegen agressieve initiatieven.

Deze interventies voelden de effecten van de mentaliteit en overtuigingen van die tijd, volgens welke een zekere ondergeschiktheid van de niet-Latijnse liturgieën werd waargenomen ten opzichte van de Latijnse ritus-liturgie die werd beschouwd ''ritus praestantior".[g] Deze houding kan hebben geleid tot interventies in de oosterse liturgische teksten die vandaag, in het licht van theologische studies en vooruitgang, herziening behoeven, in de zin van een terugkeer naar voorouderlijke tradities. Het werk van de commissies slaagde er niettemin in, gebruikmakend van de beste experts van die tijd, een groot deel van het oosterse erfgoed veilig te stellen, vaak te verdedigen tegen agressieve initiatieven en kostbare edities van liturgische teksten te publiceren voor tal van oosterse kerken. Vandaag, vooral na de plechtige verklaringen van de apostolische brief Orientalium dignitas door Leo XIII, na de oprichting van de nog steeds actieve speciale commissie voor de liturgie binnen de Congregatie voor de Oosterse Kerken in 1931, en vooral na het Tweede Vaticaans Concilie en de Apostolische Brief Orientale Lumen Volgens Johannes Paulus II is respect voor de oosterse liturgieën een onbetwistbare houding en de Apostolische Stoel kan een completere dienst aan de Kerken bieden.[32](n. 24)

Organisatie

Pauselijke hoogste autoriteit

Onder de Code van canons van de oosterse kerken, de paus heeft het hoogste, volledige, onmiddellijke en universele gewone gezag in de hele katholieke kerk, dat hij altijd vrij kan uitoefenen, inclusief de oosters-katholieke kerken.[33][h]

Oosterse patriarchen en grote aartsbisschoppen

Kardinaal George Alencherry, hoofd van de Syro-Malabar-katholieke Kerk in India

De katholiek patriarchen en grote aartsbisschoppen ontlenen hun titels aan de ziet van Alexandrië (Koptisch), Antiochië (Syrisch, Melkite, Maroniet), Babylonië (Chaldeeuws), Cilicia (Armeens), Kiev-Halych (Oekraïens), Ernakulam-Angamaly (Syro-Malabar), Thiruvananthapuram (Syro-Malankara), en Făgăraş-Alba Iulia (Roemeense). De oosters-katholieke kerken worden bestuurd in overeenstemming met de Code of Canons of the Eastern Churches.[35]

Binnen hun eigen sui iuris kerken is er geen verschil tussen patriarchen en grote aartsbisschoppen. Er zijn echter verschillen in de volgorde van prioriteit (d.w.z. patriarchen hebben voorrang op grote aartsbisschoppen) en in de wijze van toetreding: De verkiezing van een belangrijke aartsbisschop moet door de paus worden bevestigd voordat hij kan aantreden.[36] Er is geen pauselijke bevestiging nodig voor nieuw gekozen patriarchen voordat ze aantreden. Ze hoeven alleen zo snel mogelijk de paus om toestemming te vragen volledige kerkelijke gemeenschap.[37][ik]

Varianten van organisatiestructuur

Er zijn aanzienlijke verschillen tussen verschillende oosters-katholieke kerken met betrekking tot hun huidige organisatiestructuur. Grote oosters-katholieke kerken, die worden geleid door hun patriarchen, grote aartsbisschoppen of metropolieten, hebben een volledig ontwikkelde structuur en functionerende interne autonomie op basis van het bestaan ​​van kerkelijke provincies. Aan de andere kant hebben kleine oosters-katholieke kerken vaak maar een of twee hiërarchen (in de vorm van eparchs, apostolische exarchen of apostolische bezoekers) en alleen de meest elementaire vormen van interne organisatie, indien die er zijn, zoals de Wit-Russische Grieks-katholieke Kerk of de Russische Grieks-katholieke kerk.[39] Individuele eparchies van sommige oosters-katholieke kerken kunnen een suffragaan zijn voor metropolitanen met een Latijnse ritus. Bijvoorbeeld de Grieks-katholieke Eparchy van Križevci is suffragaan voor de Rooms-katholiek aartsbisdom Zagreb.[40] Ook hebben sommige kleine oosters-katholieke kerken Latijnse prelaten. Bijvoorbeeld de Macedonische Grieks-katholieke Kerk is georganiseerd als een enkele Eparchy van Strumica-Skopje, wiens huidige gewone de rooms-katholieke bisschop van Skopje is.[41] De organisatie van de Albanese Grieks-katholieke Kerk is uniek omdat het bestaat uit een "apostolisch bestuur".[42]

Juridische status

Hoewel elk bisdom in de katholieke kerk wordt beschouwd als een bepaalde kerk, wordt het woord niet in dezelfde zin toegepast als op de 24 sui iuris bijzondere kerken: de Latijnse Kerk en de 23 Oosterse Katholieke Kerken.

Canoniek, elke oosterse katholieke kerk is sui iuris of autonoom ten opzichte van andere katholieke kerken, of ze nu Latijn of Oosters zijn, hoewel ze allemaal het spirituele en juridische aanvaarden hoogste autoriteit van de paus. Een maronitische katholiek is dus normaal gesproken alleen rechtstreeks onderworpen aan een maronitische bisschop. Als er echter zo weinig leden van een bepaalde kerk zijn dat er geen eigen hiërarchie is vastgesteld, wordt hun geestelijke zorg toevertrouwd aan een bisschop van een andere rituele kerk. Bijvoorbeeld leden van de Latijnse Kerk in Eritrea vallen onder de zorg van de oosterse ritus Eritrese katholieke kerk, terwijl andersom het geval kan zijn in andere delen van de wereld.

Theologisch gezien kunnen alle specifieke kerken worden gezien als "zusterkerken".[43] Volgens de Tweede Vaticaans Concilie these Eastern Catholic churches, along with the larger Latin Church, share "equal dignity, so that none of them is superior to the others as regards rite, and they enjoy the same rights and are under the same obligations, also in respect of preaching the Gospel to the whole world (cf. Mark 16:15) under the guidance of the Romeinse paus."[12](n. 3)

An Eastern Catholic bishop of the Syro-Malankara Catholic Church celebrating Qurbono Qadisho in West Syriac

The Eastern Catholic churches are in full communion with the whole Catholic Church. While they accept the canonical authority of the Holy See of Rome, they retain their distinctive liturgical rites, laws, customs and traditional devotions, and have their own theological emphases. Terminology may vary: for instance, diocese en eparchy, vicar general en protosyncellus, confirmation en chrismation are respectively Western and Eastern terms for the same realities. The mysteries (sacraments) of baptism and chrismation are generally administered, according to the ancient tradition of the church, one immediately after the other. Infants who are baptized and chrismated are also given the Eucharistie.[44]

The Eastern Catholic churches are represented in the Holy See en de Romeinse curie through the Congregation for the Oriental Churches, which is "made up of a Cardinal Prefect (who directs and represents it with the help of a Secretary) and 27 cardinals, one archbishop and 4 bishops, designated by the pope ad quinquennium (for a five-year period). Members by right are the Patriarchs and the Major Archbishops of the Oriental Churches and the President of the Pontifical Council for the Promotion of Unity among Christians."[45]

Totalling about 16 million members, the greatest numbers of Eastern Catholics may be found in Eastern Europe (Oekraïne, Roemenië, Slowakije), Eastern Africa en de Midden-Oosten (Egypte, Irak, Libanon, Syria) en India.

Bi-ritual faculties

EEN bishop celebrating Divine Liturgy in een Greek-Catholic church in Prešov, eastern Slowakije. Another bishop stands to his immediate right (white omophorion visible), and two married priests stand to the side (facing camera).

While "clerics and members of institutes of consecrated life are bound to observe their own rite faithfully",[46] priests are occasionally given permission to celebrate the liturgy of a rite other than the priest's own rite, by what is known as a grant of "biritual faculties". The reason for this permission is usually the service of Catholics who have no priest of their own rite. Thus priests of the Syro-Malabar Church werken als missionarissen in gebieden van India waar geen structuren van hun eigen kerk zijn, zijn gemachtigd om de Romeinse ritus in die gebieden te gebruiken, en Latijns-ritus-priesters krijgen, na de nodige voorbereiding, toestemming om een ​​oosterse ritus te gebruiken voor de dienst van leden van een oosters-katholieke kerk die in een land wonen waar geen priesters van hun eigen specifieke kerk zijn. Het is pausen toegestaan ​​een mis of goddelijke liturgie te vieren van welke ritus dan ook, als bewijs van de universele aard van de katholieke kerk. Johannes Paulus II vierde tijdens zijn pontificaat de goddelijke liturgie in Oekraïne.

Om een ​​rechtvaardige zaak, en met toestemming van de plaatselijke bisschop, mogen priesters van verschillende autonome rituele kerken concelebreren; echter, de ritus van de belangrijkste celebrant wordt gebruikt terwijl elke priester de gewaden van zijn eigen ritus draagt.[47] Hiervoor is geen indult van bi-ritualisme vereist.

Geestelijke vermogens kunnen niet alleen geestelijken betreffen, maar ook religieus, waardoor ze lid kunnen worden van een instituut van een andere autonome kerk dan het hunne.[48]

De leken worden doorgaans aangemoedigd om waardering voor hun eigen ritus te koesteren, en worden uitgenodigd om dat ritueel in acht te nemen, tenzij daar een goede reden voor is, bijv. Katholieken met een Latijnse ritus die in een exclusief Ethiopisch ritusland wonen.[49] Dit verbiedt niet af en toe of zelfs, om een ​​gerechtvaardigde reden, gewone deelname aan de liturgie van een andere autonome kerk, westers of oostelijk. De verplichting om te assisteren bij de eucharistie of, voor leden van sommige oosterse kerken, bij de vespers, wordt overal waar de liturgie in een katholieke ritus wordt gevierd, vervuld.[50]

Clericaal celibaat

Roemeens Oost-katholiek priester uit Roemenië met zijn gezin

Oosterse en westerse christelijke kerken hebben verschillende tradities met betrekking tot administratief celibaat en de resulterende controverses hebben bij sommigen een rol gespeeld in de relatie tussen de twee groepen westerse landen.

In het algemeen hebben Oosters-katholieke Kerken altijd de wijding van gehuwde mannen tot priester en diakens toegestaan. Binnen het land van de Oekraïense Grieks-katholieke Kerk, de grootste oosterse katholieke kerk, werden priesterkinderen vaak priester en trouwden binnen hun sociale groep, waardoor een hechte erfelijke kaste.[51]

De meeste oosterse kerken maken onderscheid tussen "monastieke" en "niet-monastieke" geestelijken. Kloosterlingen wonen niet noodzakelijk in kloosters, maar hebben ten minste een deel van hun opleidingsperiode in een dergelijke context doorgebracht. Hun kloostergeloften omvatten een gelofte van celibataire kuisheid.

Bisschoppen worden normaal gekozen uit de monastieke geestelijkheid, en in de meeste oosterse katholieke kerken is een groot percentage van de priesters en diakenen ook celibatair, terwijl een groot deel van de parochiepriesters getrouwd is en een vrouw heeft genomen toen ze nog leken waren.[51] Als iemand die zich voorbereidt op het diaconaat of het priesterschap wil trouwen, moet dit vóór de wijding gebeuren.

In gebieden waar oosterse tradities heersen, veroorzaakten gehuwde geestelijken weinig controverse, maar wekten ze oppositie op binnen de traditioneel Latijnse kerkgebieden waarnaar de oosterse katholieken migreerden; dit was vooral zo in de Verenigde Staten. In antwoord op verzoeken van de Latijnse bisschoppen van die landen, de Congregatie voor de verbreiding van het geloof regels uiteengezet in een brief uit 1890 aan François-Marie-Benjamin Richard, aartsbisschop van Parijs,[52] die de congregatie op 1 mei 1897 aanvraagde bij de Verenigde Staten,[53] waarin staat dat alleen celibatairen of priesters die weduwe zijn die zonder hun kinderen komen, in de Verenigde Staten moeten worden toegelaten.

Dit celibaat mandaat voor oosterse katholieke priesters in de Verenigde Staten werd herhaald met speciale verwijzing naar katholieken van Ruthenian Rite door het decreet van 1 maart 1929 Cum data fuerit, dat in 1939 met nog eens tien jaar werd verlengd. Ontevredenheid bij veel Roetheense katholieken in de Verenigde Staten leidde tot de American Carpatho-Russisch-orthodoxe bisdom.[54] Het mandaat, dat ook in sommige andere landen gold, werd bij decreet van juni 2014 opgeheven.[55]

Terwijl de meeste oosterse katholieke kerken getrouwde mannen tot priesterwijding toelaten (hoewel ze geen priesters toestaan trouwen na de wijding), hebben sommigen het verplichte celibaat aangenomen, zoals in de Latijnse Kerk. Deze omvatten de in India gevestigde Syro-Malankara Katholieke Kerk en Syro-Malabar-katholieke Kerk,[56][57] en de Koptisch-katholieke kerk.[58]

In 2014, paus Franciscus keurde nieuwe normen goed voor gehuwde geestelijken binnen oosterse katholieke kerken door CCEO canon 758 § 3. De nieuwe normen maakten een einde aan eerdere normen en staan ​​nu die Oost-Katholieke Kerken met gehuwde geestelijken toe om gehuwde mannen te wijden in traditioneel Latijnse gebieden en om faculteiten binnen traditioneel Latijnse territoria voor getrouwde Oost-katholieke geestelijken die eerder elders waren gewijd.[59] Door deze laatste verandering kunnen gehuwde oosters-katholieke priesters hun trouw volgen naar welk land ze ook mogen emigreren, waarbij een probleem wordt aangepakt dat is ontstaan ​​met de uittocht van zoveel christenen uit Oost-Europa en het Midden-Oosten in de afgelopen decennia.[60]

Lijst van oosters-katholieke kerken

De Heilige Stoel Annuario Pontificio geeft de volgende lijst van oosters-katholieke kerken met de opdrachtgever bisschoppelijk zien van elk en de landen (of grotere politieke gebieden) waar ze zijn kerkelijke jurisdictie, waaraan hier tussen haakjes de datum van de vereniging of stichting en het lidmaatschap tussen haakjes zijn toegevoegd. Het totale lidmaatschap van alle oosters-katholieke kerken is ten minste 16.336.000 mensen. Eeuwig woord televisienetwerk (EWTN) geeft dezelfde lijst, behalve dat het de liturgische tradities niet in de alfabetische volgorde plaatst waarin ze door zowel de Annuario Pontificio en CCEO canon 28, en, zoals hieronder vermeld, behandelt het het apostolisch exarchaat voor katholieken met Byzantijnse riten in de Tsjechische Republiek, dat voor de Heilige Stoel deel uitmaakt van de Roetheense katholieke kerk, alsof het een afzonderlijke autonome kerk is.[61]

Oosters-katholieke kerken
Jurisdictie en bisschopsnummers van GCatholic[62] (geldig vanaf 9 juli 2019)
Lidmaatschapsnummers van CNEWA (2017)[63][notitie 1]
NaamEst.RiteZittingStaatsbestelJurisdictiesBisschoppenLeden
Sertoth.jpgKoptisch-katholieke kerk1741AlexandrijnsOnze-Lieve-Vrouwekathedraal, Cairo, EgyptePatriarchaat813187,320
Eritrese katholieke kerk[64]2015Kidane Mehret kathedraal, Asmara, EritreaMetropolitanate44167,722
Ethiopische Katholieke Kerk1846Kathedraal van de geboorte van de Heilige Maagd Maria, Addis Ababa, EthiopiëMetropolitanate4470,832
Embleem van de Armeens-Katholieke Church.svgArmeens-Katholieke Kerk1742ArmeensKathedraal van Sint Elias en Sint Gregorius, Beiroet, LibanonPatriarchaat1816150,000
Albanese Grieks-katholieke Kerk1628ByzantijnsPro-kathedraal van Saint Mary en Saint Louis, Vlorë, AlbaniëApostolisch bestuur (Zuid-Albanië)121,000−4,028[65]
Wit-Russische Grieks-katholieke Kerk1596geengeen[noot 2]004,000−9,000[66]
Bulgaarse Grieks-katholieke Kerk1861Kathedraal van de Dormition, Sofia, BulgarijeDjocees (Sofia)116,000−10,000
Wapen van Đura Džudžar.svgGrieks-katholieke kerk van Kroatië en Servië[67](p1140)1611meerdere[notitie 3]geen uniforme structuur[notitie 3]2242,965
Griekse Byzantijnse Katholieke Kerk1911meerdere[noot 4]geen uniforme structuur[noot 4]22500−6,016
Hongaarse Grieks-katholieke Kerk1912Kathedraal van Hajdúdorog, Debrecen, HongarijeMetropolitanate (Hajdúdorog)34262,484
Italo-Albanese katholieke kerk1784meerdere[noot 5]geen uniforme structuur[noot 5]3260,162
Macedonische Grieks-katholieke Kerk2001Kathedraal van de veronderstelling, Strumica, Noord-MacedoniëDjocees (Strumica-Skopje)11[noot 6]11,374
Wapenschild van patriarch Youssef Absi. SvgMelkitische Grieks-katholieke Kerk1726Kathedraal van de Dormition, Damascus, SyriëPatriarchaat29351,568,239
Roemeense Grieks-katholieke Kerk1697Kathedraal van de Heilige Drie-eenheid, Blaj, RoemeniëMajor aartsbisschop (Făgăraş en Alba Iulia)78150,593
Russische Grieks-katholieke kerk1905geen[noot 7]geen[noot 7]2030,000[68]
Ruthenian Grieks-katholieke Kerk1646Kathedraal van Sint-Jan de Doper, Pittsburgh, Verenigde StatenMetropolitanate[noot 8]68417,795
Grieks-katholieke Archeparchy van Prešov.svgSlowaakse Grieks-katholieke Kerk1646Kathedraal van Sint-Jan de Doper, Prešov, SlowakijeMetropolitanate (Prešov)46211,208
Wapen van Sviatoslav Shevchuk.svgOekraïense Grieks-katholieke Kerk1595Kathedraal van de opstanding, Kiev, OekraïneMajor aartsbisschop (Kiev-Galicië)35504,471,688
Chaldeeuws-katholieke COA.svgChaldeeuwse Katholieke Kerk1552Oost-SyrischKathedraal van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, Bagdad, IrakPatriarchaat2323628,405
Nasrani kruis.jpgSyro-Malabar-katholieke Kerk1599Onze-Lieve-Vrouwekathedraal, Ernakulam, Kerala, IndiaMajor aartsbisschop35634,251,399
Wapenschild van het maronitische patriarchaat.svgMaronitische kerk4e eeuwWest-SyrischKerk van Bkerké, Bkerké, LibanonPatriarchaat29503,498,707
Syrisch-katholieke kerk1781Syrisch-katholieke kathedraal van Saint Paul, Damascus, SyriëPatriarchaat1620195,765
Syro-Malankara Katholieke Kerk1930Kathedraal van Sint-Maria, Pattom, Kerala, IndiaMajor aartsbisschop1214458,015
Andereverschillende[noot 9]meerdere[noot 10]Ordinariaten66[noot 11]47,830
Totaal25032017,836,000
  1. ^ Tenzij anders aangegeven voor de Albanese, Wit-Russische en Russische kerken.
  2. ^ De Wit-Russische Grieks-katholieke kerk is ongeorganiseerd en wordt bediend door Apostolische bezoekers sinds 1960.
  3. ^ een b De Grieks-katholieke Kerk van Kroatië en Servië omvat twee rechtsgebieden: Grieks-katholieke Eparchy van Križevci aan het bedekken Kroatië, Slovenië, Bosnië-Herzegovina, en Grieks-katholieke Eparchy van Ruski Krstur aan het bedekken Servië. De Eparchy van Križevci ligt in een buitenlandse provincie, en de Eparchy van Ruski Krstur is onmiddellijk onderworpen aan de Heilige Stoel.
  4. ^ een b De Grieks-Byzantijnse Katholieke Kerk bestaat uit twee onafhankelijke apostolisch exarcheert aan het bedekken Griekenland en kalkoen respectievelijk elk onmiddellijk onderworpen aan de Heilige Stoel.
  5. ^ een b De Italiaans-Albanese Grieks-katholieke kerk bestaat uit twee onafhankelijke eparchies (gevestigd in Lungro en Piana degli Albanesi) en een territoriale abdij (gevestigd in Grottaferrata), elk onmiddellijk onderworpen aan de Heilige Stoel.
  6. ^ Kiro Stojanov fungeert als bisschop van de Macedonische Eparchy van de Assumptie naast zijn primaire taken als bisschop van de Latijnse kerk van Skopje, en daarom rekent GCatholic hem alleen als bisschop van de Latijnse kerk.
  7. ^ een b De Russisch Grieks-katholieke kerk bestaat uit twee apostolisch exarcheert (een voor Rusland en een voor China), elk onmiddellijk onderworpen aan de Heilige Stoel en elk decennia lang vacant. Bisschop Joseph Werth van Novosibirsk is door de Heilige Stoel aangesteld als gewoon voor de oosters-katholieke gelovigen in Rusland, hoewel niet als exarch van het slapende apostolische exarchaat en zonder de oprichting van een formeel ordinariaat.
  8. ^ De Ruthenian Katholieke Kerk heeft geen uniforme structuur. Het omvat een Metropolia gevestigd in Pittsburgh, die de hele Verenigde Staten bestrijkt, maar ook een eparchy in Oekraïne en een apostolisch exarchaat in de Tsjechische Republiek, die beide rechtstreeks onderhevig zijn aan de Heilige Stoel.
  9. ^ Vijf van de ordinariaten voor oosters-katholieke gelovigen zijn multi-ritueel en omvatten de gelovigen van alle oosters-katholieke riten binnen hun grondgebied die anders niet onderworpen zijn aan een lokaal gewoonte van hun eigen ritus. De zesde is exclusief Byzantijns, maar omvat alle Byzantijnse katholieken in Oostenrijk, ongeacht tot welke Byzantijnse kerk ze behoren.
  10. ^ De zes ordinariaten zijn gebaseerd in Buenos Aires, Argentinië), Wenen, Oostenrijk), Belo Horizonte (Brazilië), Parijs, Frankrijk), Warschau, Polen), en Madrid, Spanje).
  11. ^ Technisch gezien heeft elk van deze ordinariaten een gewone die een bisschop is, maar alle bisschoppen zijn bisschoppen met een Latijnse ritus wiens primaire taak een Latijnse stoel is.

Lidmaatschap

Oekraïense katholieke bisschop Paul Chomnycky in Londen, Verenigd Koningkrijk. Leden van de oosters-katholieke kerken leven tegenwoordig over de hele wereld als gevolg van emigratie uit hun land van herkomst.

Oosters-katholieke kerken vormen een klein percentage van het lidmaatschap van de katholieke kerk in vergelijking met de Latijnse kerk, die meer dan 1,2 miljard leden heeft. De statistieken van 2017 verzameld door de Katholieke Nabije Oosten Welzijnsvereniging (CNEWA) laten zien dat de vier grootste oosterse katholieke kerken de Oekraïense Grieks-katholieke Kerk met 4,5 miljoen leden (ongeveer 25% van alle Oost-katholieken), de Syro-Malabar-katholieke Kerk met 4,3 miljoen leden (24%), de Maronitische kerk met 3,5 miljoen leden (20%), en de Melkitische Grieks-katholieke Kerk met 1,6 miljoen leden (9%).[63]

Andere

De lijst laat zien dat een individuele autonome, bepaalde kerk verschillende jurisdicties kan hebben (lokale specifieke kerken) in verschillende landen.

De Ruthenian Grieks-katholieke Kerk is op een uitzonderlijke manier georganiseerd vanwege een samenstellende metropolie: de Ruthenian Catholic Metropolitan Church of Pittsburgh in Pennsylvania, Verenigde Staten. De laatste wordt ook, onofficieel, de Byzantijnse katholieke kerk in Amerika genoemd. Het kerkelijk recht behandelt het alsof het de rang van een autonome (sui iuris) metropolitane bijzondere kerk vanwege de omstandigheden rond de oprichting in 1969 als kerkprovincie. Op dat moment zijn de voorwaarden in de Rusyn vaderland, bekend als Carpatho-Rus, waren zodanig dat de Grieks-katholieke kerk met geweld was onderdrukt door de Sovjetautoriteiten. Toen de communistische heerschappij eindigde, de Grieks-katholieke Eparchy van Mukachevo (opgericht in 1771) dook weer op. Vanaf het begin van de 21e eeuw heeft het zo'n 320.000 aanhangers, meer dan het aantal in de metropolië van Pittsburgh. Bovendien wordt een apostolisch exarchaat dat in 1996 werd opgericht voor katholieken van de Byzantijnse ritus in Tsjechië, geclassificeerd als een ander onderdeel van de Roetheense katholieke kerk.

Op de EWTN website, de Ruthenian Katholiek Apostolisch Exarchaat van Tsjechië wordt vermeld in een lijst van oosterse kerken, waarvan de rest autonome bepaalde kerken zijn.[61] Dit is een vergissing, aangezien erkenning binnen de katholieke kerk van de autonome status van een bepaalde kerk alleen kan worden verleend door de Heilige Stoel.[j] Het classificeert deze kerk als een van de samenstellende lokale specifieke kerken van de autonome (sui iuris) Ruthenian Katholieke Kerk.

Vervolging

Oost-Europa

Een studie van Methodios Stadnik stelt: "De Georgische Byzantijnse katholieke Exarch, pater Shio Batmanishviii [sic], en twee Georgische katholieke priesters van de Latijnse Kerk werden in 1937 door de Sovjetautoriteiten geëxecuteerd nadat ze vanaf 1923 in gevangenschap waren vastgehouden in de Solovki-gevangenis en de noordelijke goelags. "[69] Christopher Zugger schrijft in De vergeten: "In 1936 was de Byzantijnse katholiek Kerk van Georgië had twee gemeenschappen, bediend door een bisschop en vier priesters, met 8000 gelovigen ", en hij identificeert de bisschop als Shio Batmalashvili.[70] Vasyl Ovsiyenko [uk] vermeldt, op de Oekraïense Helsinki Mensenrechtenunie website, dat "de katholieke beheerder van Georgia Shio Batmalashvili" een van degenen was die in 1937 als "anti-Sovjet-elementen" werden geëxecuteerd.[71]

Zugger noemt Batmalashvili een bisschop; Stadnik is dubbelzinnig, noemt hem exarch maar geeft hem de titel van vader; Ovsiyenko noemt hem slechts "de katholieke administrateur" zonder te specificeren of hij een bisschop of een priester was en of hij de leiding had over een Latijnse of een Byzantijnse jurisdictie.

Als Batmalashvili een exarch, en niet in plaats daarvan een bisschop verbonden met het Latijn bisdom Tiraspol, die zijn zetel had in Saratov op de Wolga, waartoe Georgische katholieken zelfs van de Byzantijnse ritus behoorden [72] dit zou betekenen dat er een Georgische Byzantijnse katholieke kerk zou bestaan, al was het maar als een plaatselijke, bijzondere kerk. Echter, aangezien de oprichting van een nieuwe hiërarchische jurisdictie moet worden gepubliceerd in Acta Apostolicae Sedis, en in dat officiële blad van de Heilige Stoel geen melding gemaakt van het opzetten van een dergelijke jurisdictie voor Byzantijnse Georgische katholieken, lijkt de bewering ongegrond.

De jaren dertig edities van Annuario Pontificio noem Batmalashvili niet. Als hij inderdaad een bisschop was, zou hij dan een van degenen kunnen zijn geweest die in het geheim geordend waren voor de dienst van de kerk in de Sovjet Unie door de Franse jezuïet bisschop Michel d'Herbigny, die voorzitter was van Pauselijke Commissie voor Rusland van 1925 tot 1934. In de omstandigheden van die tijd zou de Heilige Stoel niet in staat zijn geweest om een ​​nieuw Byzantijns exarchaat binnen de Sovjet-Unie op te richten, aangezien Grieks-katholieken in de Sovjet-Unie gedwongen werden zich aan te sluiten bij de Russisch-orthodoxe kerk.

Batmalashvili's naam komt niet voor als de vier 'ondergrondse' apostolische bestuurders (van wie er slechts één een bisschop lijkt te zijn geweest) voor de vier secties waarin het bisdom Tiraspol was verdeeld na het aftreden in 1930 van de reeds verbannen laatste bisschop, Josef Alois Kessler.[73] Deze bron geeft pater Stefan Demurow als apostolisch administrateur van "Tbilisi en Georgië" en zegt dat hij werd geëxecuteerd in 1938. Andere bronnen associëren Demurow met Azerbeidzjan en zeggen dat hij, in plaats van te worden geëxecuteerd, stierf in een Siberisch Goelag.[74]

Tot 1994 de Verenigde Staten jaarlijkse publicatie Katholieke Almanak vermeld als "Georgisch" onder de Grieks-katholieke kerken.[75] Totdat het in 1995 werd gecorrigeerd, lijkt het een soortgelijke fout te hebben gemaakt als bij de al even onofficiële EWTN site over de Tsjechische Grieks-katholieken.

Er was een kortstondige Grieks-katholieke beweging onder de etnische Esten in de Orthodoxe Kerk in Estland tijdens de interbellum van de 20e eeuw, bestaande uit twee tot drie parochies, niet verheven tot het niveau van een plaatselijke kerk met een eigen hoofd. Deze groep werd door het Sovjetregime geliquideerd en is nu uitgestorven.

Moslimwereld

De vervolging van christenen door moslims gaat terug tot de oprichting van de islam en duurt tot op de dag van vandaag voort. Moslims zijn de belangrijkste bron van christenvervolging over de hele wereld in zowel moslimlanden als niet-moslimlanden. Landen waarin christenen te maken hebben gehad met acute discriminatie, vervolging en vaak de dood zijn onder meer: Somalië, Syrië, Irak, Afghanistan, Saoedi-Arabië, Maldiven, Pakistan, Iran, Jemen, Palestijnse grondgebieden, Egypte, kalkoen, Qatar, Oezbekistan, Jordanië, Oman, Koeweit, Kazachstan, Tadzjikistan, Turkmenistan, Kirgizië, Eritrea, Verenigde Arabische Emiraten, Kosovo, en Tsjetsjenië.[76]

Verenigde Staten

Hoewel ze niet onderhevig waren aan het soort fysieke gevaren of vervolging van de regeringsautoriteiten die we in Oost-Europa of het Midden-Oosten tegenkwamen, ondervonden aanhangers van Oost-Katholieke Kerken in de Verenigde Staten, van wie de meesten relatief nieuwe immigranten uit Oost-Europa waren, moeilijkheden als gevolg van vijandigheid van de Geestelijken van de Latijnse Kerk die de katholieke hiërarchie in de Verenigde Staten domineerden en die hen als vreemdeling beschouwden. In het bijzonder was de immigratie van gehuwde oosterse rituspriesters, gebruikelijk in hun kerken maar uiterst zeldzaam in Latijnse kerken, verboden of ernstig beperkt, en sommige bisschoppen van de Latijnse kerk bemoeiden zich actief met het pastorale werk van degenen die wel arriveerden. Sommige bisschoppen probeerden alle niet-Latijnse katholieke priesters helemaal te verbieden naar de Verenigde Staten te komen. Veel oosters-katholieke immigranten naar de Verenigde Staten werden dus ofwel opgenomen in de Latijnse Kerk of werden weer bij de oosters-orthodoxe kerk aangesloten. Een voormalige Oosters-katholieke priester, Alexis Toth, staat erom bekend het katholicisme te hebben verlaten na een moeilijke ervaring met John Ierland, de Latijnse bisschop van sint Paul, en lid worden van de orthodoxe kerk, waarin hij heilig is verklaard als heilige omdat hij maar liefst 20.000 ontevreden voormalige oosters-katholieken naar de orthodoxe kerk heeft geleid.

Zie ook

Opmerkingen

  1. ^ 'Katholieke predikanten bedienen op wettige wijze de sacramenten van boetedoening, eucharistie en zalving van de zieken aan leden van oosterse kerken die geen volledige gemeenschap hebben met de katholieke kerk als ze dat uit eigen beweging zoeken en naar behoren zijn gezind. Dit geldt ook voor leden van andere kerken die naar het oordeel van de Apostolische Stoel hetzelfde geloof hebben met betrekking tot de sacramenten als deze oosterse kerken "[4]
  2. ^ "De Katholieke Kerk wordt ook de Roomse Kerk genoemd om te benadrukken dat het centrum van eenheid, dat essentieel is voor de Universele Kerk, de Romeinse Stoel is"[5]
  3. ^ Voorbeelden van het gebruik van "rooms-katholieke kerk" door pausen, zelfs als ze zich niet richten tot leden van niet-katholieke kerken, zijn de encyclieken Divini illius Magistri en Humani generis, en Paus Johannes Paulus II'toespraak tijdens het algemene gehoor van 26 juni 1985, waarin hij de "rooms-katholieke kerk" behandelde als synoniem met "katholieke kerk".[6] De term "rooms-katholieke kerk" wordt herhaaldelijk gebruikt om te verwijzen naar de hele kerk in gemeenschap met de zetel van Rome, inclusief de oosterse katholieken, in officiële documenten over de dialoog tussen de kerk als geheel (niet alleen het westelijke deel) en groepen buiten haar. vouwen. Voorbeelden van dergelijke documenten zijn te vinden op de links op de Vaticaanse website onder het kopje Pauselijke Raad ter bevordering van de christelijke eenheid. De Heilige Stoel gebruikt nooit de "rooms-katholieke kerk" om alleen naar de westerse of Latijnse kerk te verwijzen. In de Eerste Vaticaans Concilie's Dogmatische constitutie de fide catholica, de zin de Heilige, Katholieke, Apostolische en Roomse Kerk (Sancta catholica apostolica Romana ecclesia) verwijst ook naar iets anders dan de Latin-Rite of westerse kerk.
  4. ^ Sommige Oost-katholieken die de Byzantijnse liturgische ritus gebruiken en zichzelf "Byzantijnse katholieken" noemen, ontkennen dat ze "rooms-katholieken" zijn, en gebruiken dit woord om ofwel katholieken te bedoelen die de Romeinse ritus gebruiken of misschien de hele Latijnse kerk, inclusief die delen die de Ambrosiaanse ritus of andere niet-Romeinse liturgische riten: "Wij zijn Byzantijnse ritus, die katholiek is, maar niet rooms-katholiek" [7]
  5. ^ De term werd gebruikt door de Heilige Stoel, bijvoorbeeld, Paus Benedictus XIV in Ex quo primum.[18] De Katholieke Encyclopedie consequent de term gebruikt Uniat om naar de oosterse katholieken te verwijzen, zeggende: "De 'Uniat-kerk' is daarom eigenlijk synoniem met 'oosterse kerken verenigd met Rome', en 'Uniats' is synoniem met 'oosterse christenen verenigd met Rome'.[19]
  6. ^ 'Tijdens de derde zitting van het concilie toonde Julianus, na wederzijdse gelukwensen, aan dat de belangrijkste geschillen tussen de Grieken en de Latijnen te vinden waren in de leer (a) over de processie van de Heilige Geest, (b) op azymes in de eucharistie, (c) over het vagevuur, en (d) over de pauselijke suprematie "[21]
  7. ^ Ritus praestantior betekent "meest vooraanstaande ritus" of "meer excellente ritus".
  8. ^ De volledige beschrijving staat in CCEO canons 42 tot 54.[34]
  9. ^ Een voorbeeld van de petitie en de verlening van kerkelijke communie.[38]
  10. ^ cf. CCEO canon 27

Referenties

  1. ^ "De prachtige getuige van de oosters-katholieke kerken". Catholic Herald. 7 maart 2019. Gearchiveerd van het origineel op 29 september 2019. Opgehaald 29 september 2019.
  2. ^ Yurkus, Kevin (augustus 2005). "The Other Catholics: A Short Guide to the Eastern Catholic Churches". Opgehaald 2019-10-03. Cite journal vereist | journal = (helpen)
  3. ^ LaBanca, Nicholas (januari 2019). "De andere katholieken: een korte gids voor de oosters-katholieke kerken - de andere 23 katholieke kerken en waarom ze bestaan". Ascension Press. Opgehaald 2019-10-04. Cite journal vereist | journal = (helpen)
  4. ^ CCEO canon 671 §3; Gearchiveerd 30 november 2012, op Wayback-machine cf. 1983 CIC canon 844 §3 Gearchiveerd 21 december 2015, op Wayback-machine
  5. ^ Een of meer van de voorgaande zinnen bevatten tekst uit een werk dat zich nu in de publiek domein: O'Brien, Thomas J., uitg. (1901). "Een geavanceerde catechismus van katholiek geloof en praktijk: gebaseerd op de catechismus van de derde plenaire vergadering, voor gebruik in de hogere klassen van katholieke scholen". Een geavanceerde catechismus van katholiek geloof en praktijk: gebaseerd op de catechismus van de derde voltallige raad. Akron, OH; Chicago, IL: D.H. McBride. n. 133. OCLC 669694820.
  6. ^ Paus Johannes Paulus II (1985/06/26). [catechese] (Toespraak). Algemeen publiek (in het Italiaans).
  7. ^ "Oekraïense kerkpastor geëerd".[dode link]
  8. ^ "Code of Canons of the Eastern Churches". Intratext.com. 2007-05-04. Opgehaald 2011-04-27.
  9. ^ "Codex canonum Ecclesiarium orientalium". Intratext.com. 2007-05-04. Opgehaald 2011-04-27.
  10. ^ CCEO canon 27
  11. ^ CCEO canon 28
  12. ^ een b c Katholieke kerk. Tweede Vaticaans Concilie; Paus Paulus VI (1964/11/21). Orientalium Ecclesiarum. Vaticaanstad.
  13. ^ Katholieke kerk. Nationale Raad van katholieke bisschoppen. Comité voor de relatie tussen Oosterse en Latijns-Katholieke Kerken (1999). Oost-katholieken in de Verenigde Staten van Amerika. Washington, DC: Katholieke Conferentie van de Verenigde Staten. ISBN 978-1-57455-287-4.
  14. ^ Zagano, Phyllis (januari 2006). "Wat alle katholieken zouden moeten weten over oosterse katholieke kerken". americancatholic.org. Gearchiveerd van het origineel op 17 mei 2011. Opgehaald 2011-04-27.
  15. ^ 1983 CIC canon 1015 §2 Gearchiveerd 2 april 2007, op Wayback-machine; zien 1983 CIC canons 450 §1 en 476.
  16. ^ "Het woord 'verenigen'". oca.org. Syosset, NY: The Orthodox Church in America. Gearchiveerd van het origineel op 17 juni 2016.
  17. ^ "De katholieke oosterse kerken". cnewa.org. New York: Katholieke Nabije Oosten Welzijnsvereniging. Gearchiveerd van het origineel op 22 juni 2011. Opgemerkt moet worden dat in het verleden de oosters-katholieke kerken vaak werden aangeduid als 'verenigde' kerken. Omdat de term nu als denigrerend wordt beschouwd, wordt deze niet langer gebruikt.
  18. ^ Paus Benedictus XIV (1756/03/01). Ex quo primum (in Latijns). Rome: Luxemburgi. n. 1. hdl:2027 / ucm.5317972342. sive, uti vocant, Unitos. Vertaald in "Over de Euchologion". ewtn.com. Irondale, AL: Eternal Word Television Network.
  19. ^ Een of meer van de voorgaande zinnen bevatten tekst uit een publicatie die nu in de publiek domeinVailhé, Siméon (1909). "Griekse kerk". In Herbermann, Charles (red.). Katholieke Encyclopedie. 6. New York: Robert Appleton Company.
  20. ^ Halsall, Paul (januari 1996). Halsall, Paul (red.). "Caesaropapisme ?: Theodore Balsamon over de bevoegdheden van de patriarch van Constantinopel". fordham.edu. Internet History Sourcebooks Project. Opgehaald 2011-04-27.
  21. ^ Barnes, Patrick (red.). "De orthodoxe reactie op de Latijnse leer van het vagevuur". orthodoxinfo.com. Patrick Barnes. Een of meer van de voorgaande zinnen bevatten tekst uit een werk dat zich nu in de publiek domein: Ostroumov, Ivan N. (1861). "Opening van het concilie in Ferrara; privégeschillen over het vagevuur". In Neale, John M (red.). De geschiedenis van de Raad van Florence. Vertaald door Vasiliĭ Popov. Londen: J. Masters. p. 47. OCLC 794347635.
  22. ^ Anastos, Milton V. "De Noormannen en het schisma van 1054". myriobiblos.gr. Constantinopel en Rome. Opgehaald 2011-04-27.
  23. ^ Ketterij en het maken van de Europese cultuur: middeleeuwse en moderne perspectieven Bij Google boeken p. 42
  24. ^ Geanakoplos, Deno John (1989). Constantinopel en het Westen. Madison, WI: University of Wisconsin Press. ISBN 0-299-11880-0.
  25. ^ CCEO canon 28 §1
  26. ^ een b c d e f g h Gezamenlijke internationale commissie voor de theologische dialoog tussen de katholieke kerk en de orthodoxe kerk. Uniatisme, methode van vereniging van het verleden en het heden zoeken naar volledige gemeenschap. Zevende plenaire zitting van de gezamenlijke internationale commissie voor theologische dialoog tussen de katholieke kerk en de orthodoxe kerk. Balamand, Libanon. 17–24 juni 1993. Gearchiveerd van het origineel op 2003-12-23.
  27. ^ een b Paus Leo XIII (1894/11/30). "Orientalium dignitas". papalencyclicals.net. eerste paragraaf.
  28. ^ Fortescue, Adrian (2001) [eerst gepubliceerd in 1923]. Smith, George D. (red.). De verenigde oosterse kerken: de Byzantijnse ritus in Italië, Sicilië, Syrië en Egypte. Piscataway, NJ: Gorgias Press. p. 40. ISBN 0-9715986-3-0.
  29. ^ Katholieke kerk. Tweede Vaticaans Concilie; Paus Paulus VI (1964/11/21). Lumen gentium. Vaticaanstad. n. 23.
  30. ^ Katholieke kerk. Tweede Vaticaans Concilie; Paus Paulus VI (1964/11/21). Unitatis Redintegratio. Vaticaanstad. nn. 14–17.
  31. ^ een b Beal, John P; Coriden, James A; Green, Thomas J, eds. (2000). Nieuw commentaar op het Wetboek van Canoniek Recht (studie red.). New York: Paulist Press. ISBN 0-8091-0502-0.
  32. ^ een b c Congregatie voor de oosterse kerken (1996). Instructie voor het toepassen van de liturgische voorschriften van de Code of Canons of the Eastern Churches (Pdf). Vaticaanstad: Libreria Editrice Vaticana. ISBN 978-88-209-2232-0.
  33. ^ CCEO canon 43
  34. ^ CCEO canons 42-54
  35. ^ CCEO canon 1
  36. ^ CCEO canon 153
  37. ^ CCEO canon 76
  38. ^ "Briefwisseling tussen Benedictus XVI en Zijne zaligheid Antonios Naguib". Heilige Stoel Press Office. Opgehaald 2013-01-18.
  39. ^ David M. Cheney. "Apostolisch exarchaat van Rusland". Katholieke hiërarchie. Opgehaald 2018-04-16.
  40. ^ David M. Cheney. "Bisdom Križevci". Katholieke hiërarchie. Opgehaald 2018-04-16.
  41. ^ David M. Cheney. "Eparchy van Beata Maria Vergine Assunta in Strumica-Skopje". Katholieke hiërarchie. Opgehaald 2019-04-24.
  42. ^ David M. Cheney. "Apostolisch bestuur van Zuid-Albanië". Catholic-hierarchy.org. Opgehaald 2018-04-16.
  43. ^ Congregatie voor de geloofsleer (2000-06-30). Opmerking over de uitdrukking 'zusterkerken'. n. 11. Gearchiveerd van het origineel op 01-04-2015.
  44. ^ Catechismus van de Katholieke Kerk n. 1233
  45. ^ Congregatie voor de Oosterse Kerken (2003/03/20). "Profiel". Vatican.va. Gearchiveerd van het origineel op 2011-05-14. Opgehaald 2011-04-27.
  46. ^ CCEO canon 40
  47. ^ CCEO canon 701. Deze Engelse vertaling laat het woord 'optabiliter"van de originele Latijnse tekst.
  48. ^ CCEO kanonnen 451 en 517 §2
  49. ^ CCEO canon 40 §3. Deze Engelse vertaling gebruikt 'is verontschuldigd' voor 'excipitur"in plaats van" is uitgezonderd ".
  50. ^ 1983 CIC canon 1248 §1; CCEO kanonnen 881 en 883
  51. ^ een b Subtelny, Orest (2009). Oekraïne: een geschiedenis (4e ed.). Toronto [u.a.]: Universiteit van Toronto Press. blz. 214-219. ISBN 978-1-4426-9728-7.
  52. ^ Katholieke kerk. Congregatie voor de verbreiding van het geloof (1890/05/12). "Fragmentum epistolae S. C. de Propaganda Fide diei 12 mei 1890 na Archiep. Parisien, de auctoritate Patriarcharum orientalium extra proprias Dioeceses ..." (Pdf). Acta Sanctae Sedis (in Latijns). 24 (1890–1891): 390–391. OCLC 565282294.
  53. ^ Collectanea. Ontbreekt of is leeg | title = (helpen) Nr. 1966
  54. ^ Barringer, Lawrence (1985). Goede overwinning. Brookline, MA: Holy Cross Orthodox Press. blz. 102-103. ISBN 0-917651-13-8.
  55. ^ "Vaticaan heft verbod op getrouwde priesters in VS, Canada en Australië op" in CathNews Nieuw-Zeeland, 21 november 2014
  56. ^ Thangalathil, Benedict Varghese Gregorios (1993/01/01). "Een oosterse kerk keert terug naar eenheid door het priestercelibaat te kiezen". vatican.va.
  57. ^ Ziegler, Jeff (09-05-2011). "Een bron van hoop". catholicworldreport.com. Gearchiveerd van het origineel op 17-05-2013.
  58. ^ Galadza, Peter (2010). "Oosters katholiek christendom". In Parry, Kenneth (red.). De Blackwell-aanvulling op het oosterse christendom. Blackwell metgezellen tot religie. Malden, MA: Wiley-Blackwell. p. 303. ISBN 978-1-4443-3361-9.
  59. ^ Katholieke kerk. Congregatio pro Ecclesiis Orientalibus (2014/06/14). "Pontificia praecepta de clero uxorato orientali" (Pdf). Acta Apostolicae Sedis (in het Latijn) (gepubliceerd 2014/06/06). 106 (6): 496–499. ISSN 0001-5199. Vertaald in 'voorschriften over gehuwde oosterse geestelijken' (Pdf). Pauselijk. Gearchiveerd (Pdf) van het origineel op 19/12/2014. Opgehaald 2014-12-19.
  60. ^ "Vaticaan introduceert nieuwe normen voor oosterse ritus getrouwde priesters". vaticaninsider.lastampa.it. La Stampa. 2014-11-15. Gearchiveerd van het origineel op 19/12/2014. Opgehaald 2014-12-19.
  61. ^ een b Donovan, Colin B. (2007-08-22). "Katholieke riten en kerken". ewtn.com. Irondale, AL: Eternal Word Television Network.
  62. ^ "Rites of the Catholic Church". GCatholic.org. Opgehaald 2019-07-09.
  63. ^ een b Roberson, Ronald. "De Oosters Katholieke Kerken 2017" (Pdf). cnewa.org. Katholieke Nabije Oosten Welzijnsvereniging. Opgehaald 2018-09-17.
  64. ^ "Erezione della Chiesa Metropolitana sui iuris eritrea e nomina del primo Metropolita". Heilige Stoel Press Office. 19 januari 2015. Opgehaald 19 januari 2015.
  65. ^ "Apostolisch bestuur van Zuid-Albanië, Albanië (Albanese ritus)". gcatholic.org. Opgehaald 2019-07-09.
  66. ^ "Wit-Russische Kerk (katholiek)". gcatholic.org. Opgehaald 2019-07-09.
  67. ^ Katholieke Kerk (2012). Annuario Pontificio. Libreria Editrice Vaticana. ISBN 978-88-209-8722-0.
  68. ^ Фрэнсис Рокка (2017/06/13). "Русские католики ищут признания папы". ИноСМИ (in het Russisch). Opgehaald 2020-06-25. Оригинал публикации: Russische katholieken zoeken Pope's Nod. Статья была опубликована в газете De Wall Street Journal 07-06-2017. Перевод: портал «ИноСМИ»
  69. ^ Stadnik, Methodios (1999/01/21). "Een beknopte geschiedenis van de Georgische Byzantijnse Katholieke Kerk". stmichaelruscath.org. Gearchiveerd van het origineel op 2011-07-15. Opgehaald 2011-04-27.
  70. ^ Zugger, Christopher L. (2001). "Geheim agent en geheime hiërarchie". De vergetenen: katholieken van het Sovjet-Unie-rijk van Lenin tot Stalin. Syracuse, NY: Syracuse University Press. p. 228. ISBN 978-0-8156-0679-6.
  71. ^ Ovsiyenko, Vasyl (2006-10-26). "Ter nagedachtenis aan de slachtoffers van het vertrekpunt van Solovky". helsinki.org.ua. Kiev: Oekraïense mensenrechtenunie van Helsinki. Opgehaald 2011-04-27.
  72. ^ Katholieke kerk. Congregatio pro Ecclesiis Orientalibus (1974). Oriente Cattolico: Cenni Storici en Statistiche (in het Italiaans) (4e ed.). Vaticaanstad. p. 194. OCLC 2905279.
  73. ^ "Rooms-katholieke regionale hiërarchie". Gearchiveerd van het origineel op 01/06/2004. Opgehaald 2004-06-01.CS1 maint: BOT: original-url-status onbekend (koppeling) Dit tertiaire bron hergebruikt informatie uit andere bronnen, maar noemt ze niet.
  74. ^ "Kleine katholieke gemeenschap komt tot leven in voormalig communistisch land". fides.org. Vaticaanstad: Agenzia Fides. 10-09-2005.Gearchiveerd van het origineel op 14-06-2011.
  75. ^ "Georgisch". Katholieke Almanak.
  76. ^ "Rapport: vervolging van christenen onthult het meeste misbruik in moslimlanden". The Jerusalem Post - JPost.com.

Verder lezen

Externe links

Pin
Send
Share
Send